یک گروه دانشمند جوان متشکل از 3 زن و 3 مرد تصمیم گرفتند ربات های مختلفی بسازند که قابل تربیت باشند و آن ها را در شرایط مختلف اما با امکانتی یکسان تربیت کنند و سپس آن ها را در مقابل شرایط گوناگون بسنجند. این گروه پیش بینی کرد که این ربات ها را در عرض 9 ماه بتواند آماده نماید.

این دانشمندان شب و روز تلاش کردند و برای این هدف خود از هر تلاشی دریغ نکردند. چه شب هایی که نخوابیدند و چه روزهایی که غذا نخوردند تا بتوانند کار خود را به نحو احسنت انجام دهند وبالاخره کارشان بعد از 8 ماه و 22 روز به انجام رسید و توانستند 4 ربات را آماده نمایند. حالا نوبت به اسم گذاشتن بر روی این ربات ها بود. آن ها اسم های پرتو، سایه، مرتاژ و پارسا را برای ربات های خود انتخاب کردند.

پرتو و سایه را به گونه ای  برنامه دادند یا بهتر بگویم تربیت کردند که با عقایدی بسیار سخت هر آنچه را که به آنها برنامه داده شده بود می پذیرفتند و غیر از آن را رد می کردند. مرتاژ به گونه ای برنامه هایش بارگزاری شدند که هر آنچه را به ظاهر زیبا می دید می پذیرفت و هرچه را حتی اگر به صلاحش بود و برایش زیبا جلوه نمی کرد نمی پذیرفت و دست رد بر آن می زد. حال نوبت به پارسا بود. پارسا بر نامه اش پیچیده تر بود و باید به گونه ای تربیت می شد که هر آنچه در زمان حال برایش مناسب بود با کمی درنگ و تأمل می پذیرفت یعنی بایستی به گونه ای برنامه ریزی می شد که احتیاجات زمان خود را درک کرده و به دنبال آنها می رفت. به هر پیچیدگی که بود برنامه پارسا هم آماده شد اما زمان بیشتری را صرف کردند تا توانستند برنامه پارسا را بارگزاری کنند...

این 4 ربات بالاخره مراحل آزمایشی را و تکمیلی برنامه را با موفقیت پشت سر گذاشتند و وارد جامعه شدند و در کنار انسان ها زندگی کردند. بعد از گذشت 15 سال اختلافات برنامه های آن ها به مرور بارز شد و کم کم می شد تفاوت های آن ها را احساس کرد. نتایج کمی عجیب بودند...

پرتو و سایه در مقابل اکثر تحولات مخالفت می کردند و حاضر به قبول آنها نبودند به طور مثال آمدن اینترنت و ماهواره را در فضای خانه خود قبول نکردند و با آنها به شدت مخالف بودند. مرتاژ با تحولات واکنش های سریع نشان می داد اما اگر کسی یا نیرووی قصد داشت در مقابل آن تحول بایستد دست به هرج و مرج و اعتراض های شدید می زد(در تحقیقات این دانشمندان مثالی برای این مورد یافت نشد و حدث می زنیم که آن را به دلایلی پاک کرده اند!). اما پارسا بسیار انعطاف پذیر بود وتحولات را پس از کمی درنگ قبول یا رد می کرد.

این جریان به همین منوال گذشت تا اینکه این ربات ها 30 ساله شدند و باز هم مشاهدات عجیبی یافت شد...

ساعت 4 صبح.... بر خلاف خیلی های دیگه که با کلی ساعت کوکی و داد و بیداد باید بلند شن اون بدون ساعت خیلی راحت بیدار شد. خدا رو شکر کرد که خدا یه روز دیگه بهش اجازه داده که به مردم خدمت کنه. دست نمازشو گرفت و نماز صبحو خوند، صبحانش رو  خورد و  یه بوس کوچولو رو پیشونیه دختر 4 سالش که خواب بود کرد  و از خونه زد بیرون چون که اونو خیلی کم می دید؛ شبا دیر وقت می اومد و صبحا هم که زود از خونه بیرون می رفت. دو تا خیابون اونطرفتر در حالی که هوا هنوز تاریک بود، پشت یه درخت لباسشو عوض کرد و گاریشو برداشت تا بره به کارش برسه. لباس نا رنجی رنگی به تن داشت که روش نوشته بود پیک بهداشت...

صورتی پر چین و چروک و گرد، چشمایی مشکی که گودی چشم هاش آدمو یاد چاه آبی میندازه که عکس ماه توش افتاده! بینی کوفته و کوچک، موهایی کم پشت که تارهای سفید هم کم نداره. قدی حدود 170 سانتی متر و هیکلی متوسط و کمی خمیده. دست های پینه بستش نشون از زحمت های بسیاری است که کشیده و حاکی از رنج دوران... آره آقا حمید رفتگر محله ماست که اگه یه روز صبح صدای کِش کِش جاروشو نشنویم واسش نگران میشیم که نکنه مشکلی واسش پیش اومده. آقا حمید همون کسیه که صبح تا حدودای ساعت 10 لباسش نارنجی و بعد از اون تا حدودای ساعت 2 بعد از ظهر لباسش سبز رنگ و به چمنای پارک نزدیک خونمون آب میده تا اونا رو سیراب کنه...

یه روز که توی سایه دیوار یکی از خونه های داخل کوچمون نشسته بود که استراحت کنه پیشش رفتم تا یه کم باهش حال و احوال کنم. منو به گرمی پذیرفت و حتی می خواست لقمه نون و پنیری که داشت رو با من شریک شه. من بهش گفتم که شما واسه محله ما خیلی زحمت می کشین و من می خوام بیشتر از شما بدونم. با يک لبخند مليح گفت پسرم آخه واسه چی می خوای بدونی؟ گفتم آخه می خوام بیشتر از  مرد زحمت کش مهربونی که هر روز می بینمش بدونم، و بدونم اوضاع و احوالش چه جوریه.... گفت حالا از کجا شروع کنم؟ گفتم از هرجا خودتون می خواید. یه آه کوچیک کشید و شروع کرد....

از کودکیش گفت که در 10 سالگی پدرشو از دست داده و مجبور شده دو سال بعد از اون دیگه مدرسه نره و کمک داداش بزرگترش نون آور خونه بشه. تو سن 22 سالگی با دختر خالش که خیلی هم دوستش داشته ازدواج می کنه و الآن 3 تا فرزند داره. دختر بزرگترش الآن سال دوم مهندسی برقه و می گفت خدا رو شکر خودش خرج تحصیلشو در میاره. پسرش کلاس سوم راهنماییه و یه دختر 4 ساله که وقتی اسم اونو گفت یه قطره اشک تو چشاش حلقه زد که معلوم بود خیلی دوسش داره. از پستی ها و بلندی های زندگیش گفت و گفت و گفت.... و گفت عصر ها هم میره تو این خیابون و اون خیابون دست فروشی تا خرج خونه رو در بیاره...

از یه چیز خیلی گلایه داشت. از این که این همه زحمت می کشه و آدما خیلی وقتا قدر زحمتاشو نمی دونن و با نگاهاشون و حرفاشون طوری برخورد می کنن که انگار من نوکرشون هستم و هر جور می خوان می تونن با من برخورد کنن. می گفت مگه کار من عاره که اینجوری میکنن. تازه اگه امثال من نباشن که باید توی کثافت زندگی کنن... دیدم واقعاً راست می گه و ما همیشه باید قدر زحمت هر کسی رو بدونیم و به هر انسانی احترام بگذاریم چرا که خداوند تمامی انسان ها رو اصیل، نجیب و شریف خلق کرده و از این بابت بین هیچ کدوم فرقی نگذاشته. هر شغلی در جای خودش باید باشه تا انسان ها بتونن یه زندگی خوب داشته باشن و تازه آقا حمید یه جورایی جبر زمونه مجبورش کرده بود که این شغل رو انتخاب کنه و اگه اینطوری نمی شد شاید آقا حمید الآن جای یکی از این دکتر – مهندسا بود. ولی الآن آقا حمید رفتگر محله ماست و مهم اینه که هم راضیه هم خوشحاله که داره بی منّت به مردم خدمت می کنه...

یه دفه ازم پرسید ساعت چنده؟ گفتم ده و رب.. گفت  اوه، خیلی دیرم شده باید برم و عذر خواهی کرد و بلند شد. یه جمله گفت که منو خیلی متأثر کرد و منو حسابی برد تو فکر، چیزی که شاید خیلی از تحصیل کرده ها و ثروتمندا هم بهش توجه نداشته باشن ولی آقا حمید درکش کرده بود: خدایا به داده ها و نداده هات شکر..!

پنجره رو باز کن، یه کم بو بکش؛ بوی چیو حس می کنی؟ آره بوی عید، بوی تازگی، بوی نویی، بوی شادابی و طراوت، بوی دوباره زنده شدن طبیعت...

نه اشتباه نکنید نمی خوام از این مطلبای زیبا در مورد طبیعت بنویسم. توی چندتا پست قبلیم در مورد این نوشته بودم که طبیعت میتونه معلم بزرگی واسه ما باشه. حالا ما چه درسایی میتونیم از این دوباره نو شدن طبیعت بگیریم؟ جواب این سؤالو خودتون بدین... من میخوام چیز دیگه ای بگم!

همیشه آخر سال که میشه آدما میشین حساب می کنن یا به قولی دو دوتا چارتا می کنن که امسال چه قدر درآمد داشتم؟ چه قدر ضرر کردم؟ کجاها اشتباه کردم که ضرر کردم؟ اگه امسال درآمد خوبی داشتم به چه دلیل بوده؟ حالا با این وضع بازار سال آینده روی چی بیشتر مانور بدم که موفق تر بشم؟ حتماً هم دیدین که حسابدارا این روزای آخر سال حسابی سرشون شلوغه و وقت ندارن و بعضی شرکت های بزرگ تجاری هم تعداد حسابداراشون رو افزایش میدن تا بتونن آخر سال همه حساب کتاباشون رو جمع و جور کنن.

به باغ دلت نظر کن...    این روزا فرصت خوبیه که بشینی دو دو تا چارتا کنی. ببینیم امسالت با سال گذشتت چه تفاوت هایی داشته؟ در کل راضی کننده بوده یا نه خدای ناکرده بد تر شده؟ دل چند نفرو به دست آوردی و دل چند نفرو شکوندی؟ بر لب چند نفر خنده آوردی و چشم چند نفرو پر اشک کردی؟ چه قدر دروغ گفتی یا خدای ناکرده پشت چند تا از بنده های خدا حرف زدی؟...

به باغ دلت نظر کن...    ببین جه اندوخته هایی امسال کسب کردی؟ بین چه مهارت هایی رو  واسه زندگیت کسب کردی؟ چه فضائل خوبی رو تقویت کردی و  چه فضائلی رو قبلاً داشتی که الآن نداری؟ ببین چه افراد جدیدی سر راهت قرار گرفتن و با چند تاشون دوست شدی و آیا اینها به ترقی تو کمک کردن یا باعث پس رفت تو شدن؟ تو به چند نفر کمک کردی و چند نفر به تو کمک کردن؟ آیا تونستی کاری کنی که امروزت از دیروزت بهتر باشه؟...

به باغ دلت نظر کن...    چه قدر خوبه که این کارو هر روز در آخر شب انجام بدی. یعنی هرشب به حساب اون روزت رسیدگی کنی و آخر سال هم بتونی یه بیلان سالانه از کل سالت بگیری تا بتونی سال جدیدو کولاک کولاک شروع کنی و آخر سال دیگه همین موقع ها حسابی دستت پر باشه.

به باغ دلت نظر کن...     میدونی ضرورت این کار چیه؟ اگه ما هر لحظه حسابامونو چک کنیم دیگه نگران این نیستیم که هر لحظه ممکنه با این دنیای خاکی وداع کنیم و ناقص از این دنیا بریم. پس زود باش قلم و کاغذو بردار و شروع کن...!!!